Vormgeving voor Sanne over Sanne

Voor Sanne Over Sanne

Linde Eline Bookelman

Premisse

Een videoboodschap aan mijn zus over de impact van haar ziekte op mijn leven.

Synopsis

Dit videoboodschap van Linde voor Sanne, Sanne is Lindes grote zus en heeft een ziekte. Linde wilde in het begin een documentaire maken over haar zus maar vindt het eigenlijk heel moeilijk om te laten zien wat voor een ziekte ze heeft. Linde heeft vroeger veel moeite gehad met het accepteren van de ziekte van Sanne. Linde wilt niet weer dat mensen met haar medelijden kregen en dat ze alle aandacht krijgt omdat ze ‘zielig’ is, Linde had dat gevoel vroeger namelijk altijd. Wat nou als Linde laat zien wat voor een impact Sanne haar ziekte heeft gehad op haar leven? Niet alleen Sanne haar leven is veranderd maar ook die van Linde.

Tekst

Toen ik begon met het maken van deze documentaire wist ik zelf eigenlijk niet wat ik wilde. Wat wil ik vertellen met deze documentaire, wat is mijn verhaal die ik over wil brengen op de kijker? Die vraag was er eigenlijk de hele tijd maar kon ik niet beantwoorden. Een ding wist ik zeker, het zou over mijn zus gaan. Sanne. Sanne was mijn onderwerp, maar dan was mijn vraag nog steeds niet beantwoord. Moet mijn documentaire nou zielig zijn, moeten mensen medelijden met d’r krijgen? Ik werd er zelf niet gelukkiger op. Wat wilde Sanne eigenlijk? Uit mijn oogpunt wilde Sanne altijd dat mensen medelijden voor d’r voelde, dat ze bleef hangen in die sleur van ziek zijn. Dat ze alleen maar toegaf aan d’r ziekte.

Sanne, 19 jaar oud ze woont nog thuis, hier in Amsterdam, samen met mij, mijn broer mijn ouders en met mij. En samen vormen we de familie Bookelman. Ik ben nu 16 en Sanne is 19, dus we schelen ongeveer 3 jaar, je zou denken dat dat niet heel veel is. Je zou denken dat dat eigenlijk niet veel is. Voor mij voelde ons leeftijd verschil altijd wel als veel.

Ik begreep eigenlijk nooit echt waarom Sanne zich altijd ouder gedroeg dan dat ze was. Ik vond het altijd heel stom als ze niet met mij wilde buitenspelen of wilde dansen. Ik vond dat ze zich aanstelde. Als ik naar mama en papa ging hoorde ik altijd ‘Linde, Sanne kan nu even niet spelen want ze heeft pijn.’ Ook als we nieuwe mensen ontmoetten was het eerste gesprek's onderwerp altijd over Sanne. Over wat voor een ziekte ze had en hoeveel medicijnen ze er wel niet voor moest slikken. Ik bedoel als je echt ziek bent dan zie je dat toch? Bij Sanne zie je niks…

Ze was altijd erg jaloers op mij. Over dat ik zo ‘charismatisch’ was en ik makkelijk vrienden kon krijgen. Ze was jaloers omdat ze mij mooier vond dan haar of dat als we gingen winkelen mij, blijkbaar, alles goed stond. Ze vond het ook niet erg om dat met mij te delen, dat ze jaloers op me was. Waardoor ik me schuldig ging voelen. Het voelde voor mij alsof het mijn schuld was dat ze zo onzeker was. Ik hoorde het niet alleen van haar, maar ook van mijn papa en mijn mama. Volgens hen ging mij alles makkelijker af of dat ik rekening moest houden met Sanne. Ik heb me jaren schuldig gevoeld over dat Sanne zo onzeker was, maar waar was dat voor nodig? Is het mijn schuld, nee toch?!                                                                                                                                         

Lieve Sanne,

je hebt nu al 7 jaar jeugd reuma. Ik heb altijd moeite gehad met het accepteren van jouw ziekte, omdat ik eigenlijk gewoon nog te jong was om het te begrijpen. Natuurlijk wil ik hiermee niet zeggen dat ik altijd aardig tegen je ga doen want daar zijn we natuurlijk gewoon zussen voor. Sommige dingen heb ik altijd moeilijk gevonden om tegen jouw, mama of papa te zeggen, Ik denk daarom ook dat onze band wat minder is geworden omdat ik jou niet begreep en jij mij eigenlijk ook niet echt begreep. Maar ik wil je nu dit vertellen:

Ik heb je altijd gezien als een voorbeeld, alles wat jij deed deed ik na. Ik wilde goeie cijfers halen omdat jij dat deed. Ik wilde een blonde pluk in mijn haar omdat jij dat deed. Ik deed bijna alles wat jij deed omdat je gewoon mijn grote zus bent. Toen je je diploma had gehaald was je opeens een heel ander persoon. Je ging sprankelen, je ging veel meer dingen ondernemen. Je ontdekte je eigen kleding stijl, je ging werken, bij de Hema. Je ging alles doen waar je die jaren daarvoor over zei dat je eigenlijk allemaal niet kon doen.

Grote zus, ik ben trots op je.

Groetjes,

Linde.