München 2014

Op een september 2014 ben ik met samen met de havo 4 naar München geweest.

Het inpakken van mijn koffer was niet zo'n hele klus, heb eigenlijk mijn hele kast in mijn koffer "gepleurd". Misschien achteraf niet het slimste idee, maar ja ik had wel elke dag schone kleren. Ik was heel zenuwachtig voor het kamp omdat ik nog een beetje heimwee had. Het enige wat ik kon denken was: "het komt allemaal wel goed, je bent ook naar Venetië geweest". Ik had er wel heel veel zin in hoor.. daar niet van. 

De dag van "hét kamp", ik had snel even gedoucht in de ochtend en mijn reis kleding aangetrokken. Snel nog even iets ontbeten en gaan met die banaan. Ik ben weggebracht door mijn vader, omdat het natuurlijk maandag ochtend was dus mijn moeder moest werken en mijn broer en zus moesten naar school. Wat ik mij nog goed had herinnerd van de bus reis vorig jaar is dat je een kussen en deken mee moet nemen, anders lig je echt niet lekker. Eigenlijk ook dat je de hele reis je adem in moet houden van de verrotte organen van sommige mensen die hun gassen niet in konden houden. De hele atmosfeer vergiftigd door die gassen.

                                                                              

München zelf is echt een prachtige stad, de eerste dag zijn wij naar het middelpunt het Marienplatz geweest. Het is echt fantastisch mooi, honderd keer mooier dan de Dam. Midden op het Marienplatz staat het nieuwe stadhuis, dat is gebouwd tussen 1867 en 1908 door Georg von Hauberrisser. Het is gebouwd in een neogotische architectuur stijl. 

De klas werd verdeeld in groepjes van het museum waar je na de stads wandeling heen zou gaan, ik ging mee met het groepje 'Allianz Arena'. Ons groepje werd door een stukje München geleid door een hele leuke schattige Duitser. De naam van de meneer ben ik vergeten, maar hij was wel super aardig en heeft ons veel geleerd over het verleden van München en de gebouwen.

Nog nooit heb ik een stad zo mooi gevonden als de stad München, ik was er zelf ook heel erg verbaasd over. Dus na de stads wandeling zijn we gezamenlijk met het groepje 'Allianz Arena' naar het Allianz Arena gegaan. Het enige vervoer waar we in München gebruik van gemaakt hebben is de metro, dus zo zijn we ook naar de arena gegaan.

Het was niet echt een lange reis, ongeveer 10 minuten, je bent er zo. Ik was zo overdonderd toen ik de arena zag, het is echt zo mooi en groot. We kregen informatie van een man die waarschijnlijk Klaus of Paul heet. De arena is geopend in 2005, de architecten van het gebouw zijn de Zwitserse Herzog en de Meuron. Het stadion heeft in totaal 69.000 zitplaatsen en vakken met in totaal 10.000 stoelen, die kan je ook weer omslaan waardoor er staanplaatsen ontstaan.

Als je de arena binnen loopt is heel overweldigend. Het is een hele grote ruimte met honderden stoelen en groen gras. Op het gras zie je een soort van lange kabels die licht geven (voeding) zodat het gras kan groeien. Eerst dachten wij dat het lampen waren maar dat hadden we helemaal verkeerd dus. Ook zie je al snel de ruimtes voor de journalisten, en de VIP ruimtes. De journalisten hebben echt hele goede plekken want er zit niemand voor je en je hebt gewoon alle ruimte om te gaan en te staan waar je maar wilt. Ja het woord VIP zegt al genoeg geloof ik..

In de arena hebben we ook de kleedkamers gezien, en de douche ruimtes. Nog te betwijfelen of dat wel de echte kleedkamers waren want het zag er heel nep uit. De gasten kleedkamers hadden een groot zwembad, hallo alsof het goden zijn?! Ik vond het echt super vet om daar op bezoek te zijn en ben echt verbaasd van hoe groot en hoe mooi het is!

De volgende dag moesten we weer vroeg opstaan voor een lange reis van 2 uur. We gingen naar het prachtige kasteel van Ludwig de tweede. Ludwig de tweede was koning van Beieren in de periode van 1864 - 1886. Ludwig de tweede heeft het Slot Neuschwanstein laten bouwen in de tweede helft van de 19e eeuw. Het ontwerp van de burcht gemaakt door de theaterarchitect en decorontwerper Christian Jank en voor de uitvoering waren Eduard Riedel en Georg von Dollmann verantwoordelijk.

Eerst moesten wij een berg op klimmen, waar niet iedereen blij mee was. "Hebben ze een lift?" dat werd wel een paar keer gevraagd, ik vond het een hele mooie wandeling om te maken. Met mijn ijsje in mijn ene hand en mijn telefoon in mijn andere. De wandeling was nog niet eens een half uurtje. Ik was overdonderd over het mooie uitzicht wat je er voor terug kreeg. Na ongeveer eenuur wachten boven op de berg mochten wij eindelijk het prachtige kasteel bezichtigen. We kregen een gids, maar heb daar niet veel van gehoord aangezien dat best lastig is met 60 leerlingen en leraren. Je mocht eigenlijk geen foto's maken maar dat heb ik dus stiekem wel gedaan. Het kasteel is zo mooi van binnen, de slaapkamer van Ludwig de tweede is net als of je in een soort sprookje getrokken wordt. Eigenlijk wordt je in zijn verhaal getrokken zo mooi is het. Jammer genoeg hebben we maar een paar kamertjes gezien, voor mijn gevoel maar 3 dus toen moesten we eigenlijk meteen al weg.. Dat was wel jammer, maar ik heb er wel van genoten, en nee er was geen lift op de terug weg we moesten het gewoon weer lopen.

Op donderdag zijn we met een klein groepje naar het museum Die Neue Sammlung geweest. Wij hadden op dat moment als gids Ignace. Die Neue Sammlung is De international design museum in Munich, wordt ook wel beschouwd als de eerste design museum in de wereld. Hun creatie is in nauw verbonden met de oprichting van de Duitse Werkbund verweven in München in 1907, werd opgericht in 1925 als een museum in het land van Bayern.

Verder heb ik niet zoveel te zeggen over het museum omdat het mij niet zo interesseerde. Gelukkig heb ik wel in stilte kunnen genieten van alle kunst die in het museum hing.

Wij moesten ons weer klaar maken voor een reis van bijna drie uur. Nou langzamerhand waren we het wel gewend, neem gewoon je kussen mee en dan is alles goed. Wij maakten deze lange reis om het vakantiehuisje van Hitler te bezichtigen. Na de lange reis van drie uur waren wij er eindelijk. Ik heb me nog nooit zo naar gevoeld, en laat staan dat wij niet eens in zijn echte tuin huisje waren. Als eerst kregen we een filmpje te zien over hoe het voor die mensen in die tijd was om daar te wonen. Vreselijke verhalen gehoord, die mensen durfden het woord Hitler niet eens uit te spreken, het was gewoon zo 'leeg'. Het filmpje was zo vreselijk dat het mij echt had geraakt, ik wist niet meer wat ik moest zeggen. Tijdens het ontbijt zij ik nog tegen mijn vriendin "wij horen wel steeds hoe erg de mensen in Nederland het hadden, maar ik wil wel eens weten hoe het voor die mensen in Duitsland was" nou en ik kreeg meteen mijn antwoord.

Na het filmpje mochten we door het museum lopen en we mochten naar de bunkers toe. Ja de echte bunkers waar Hitler zelf ook heeft gelopen. Ik rende zelf meteen naar de bunkers toe omdat ik dat het interessants vond. Het stappen in die bunkers is gewoon zo'n kil gevoel, dat wil je echt niet voelen. Ik geloof zelf heel erg erin dat iemands geest daar gewoon nog rond hangt, dus ik vond het zelf niet heel erg fijn om daar rond te lopen. Op een gegeven moment was er een film kamer, daar kon je films kijken over hoe het er aan toe ging in de oorlog. Ben die kamer even in geweest maar vond dat niet zo prettig dus ben er snel weer uit gegaan.

Op een gegeven moment kwamen we in een soort wapen kamer, waar de sfeer gewoon vreselijk was. Ik voelde gewoon de kilheid, het was zo vreselijk dat ik er best emotioneel van werd.
Trouwens er is een beeld uit het filmpje wat bij mij heel erg is blijven hangen, dat is een moment dat Hitler met duizenden meisjes op de foto gaat. Dat beeld heeft mij zo erg geraakt dat ik er in mijn bed nog steeds aan lag te denken. Hoe kan je zo vreselijk zijn, hoe kan je zo'n vreselijk mens zijn?

Ik wou eerst voor u het filmpje zoeken, maar ik kon het nergens vinden dus heb ik maar de foto voor u gezocht. Het is niet de exacte foto van het filmpje maar het zag er wel ongeveer zo uit. In een woord vreselijk.

Na het vakantie huisje, zijn we weer met de bus naar een zoutmijn gereden. De zout mijn en Hitlers vakantie huisje is voor mij eigenlijk wel het leukste wat we hebben gedaan het hele kamp (en winkelen natuurlijk). Voordat we de zout mijn in mochten moesten wij natuurlijk weer honderd jaar wachten. Nou het was het wachten wel waard. In het begin moest je een pak aan, natuurlijk vijf maten te groot maar ja. Daarna moesten we in een soort van karretje met zijn alle achter elkaar. Zo zijn we ongeveer 5 minuutjes in een lange gang gaan reiden. Dat was al heel spectaculair, maar toen kwamen we in een grote ruimte met een glijbaan. Toen begon de pret pas echt, we mochten namelijk van de glijbaan af en er werd een foto gemaakt?! Het was zo grappig want je hoorde iedereen schreeuwen en het galmde heel erg.

We zijn een paar gangen door gelopen waar we wat informatie kregen over het zout winnen en hoe dat ging. Op een gegeven moment waren de muren ook nat en kon je het zout gewoon proeven. We gingen weer een glijbaan af en toen kwamen we in een soort van boot/vlot terecht. Het was zo mooi, er was een soort licht show, heel jammer dat we niks konden filmen want ik kan niet eens beschrijven hoe mooi het was. Eigenlijk een soort van Efteling zo'n licht show was het, en de muziek was er echt perfect bij gekozen. Dat was eigenlijk al de hele zoutmijn, maar het was echt spectaculair mooi en interessant.

Dit was mijn verslag van mijn werkweek in München, ik heb er zeer van genoten en het was echt een top week! Dankjewel naar alle leraren hoe goed jullie het geregeld hebben, het was echt geweldig. Een week om nooit meer te vergeten.

Linde Bookelman H4B